Elke keer als jij bij me weg gaat doet het pijn, ook al zie ik je over "maar" 5 dagen weer. Ik weet zelf ook niet waarom, maar ik wordt echt verdrietig wanneer je bij me weggaat.
Het is ook niet zo dat je even verderop woont. Wanneer jij mij verlaat betekend dit een afstand van 300 kilometer.
Misschien vind je het niet eens bijzonder meer, mijn verdrietige blik en mijn tranen, gebeurt het te vaak en wen je eraan.. misschien vind je het zelfs wel nep.. Feit blijft is dat je een deel van mij met je meeneemt als je gaat.

Hoe ga ik dit doen als je voor 4 maanden weggaat..?

Gelijk goed het nieuwe jaar in, met wat nieuws dat mijn wereld op zijn kop zette.
Wat ik hier precies mee moet weet ik nog niet, maar tijd om erover na te denken heb ik ook niet echt door mijn examens.
In februari zullen we wel kijken, en misschien moet ik mijn eigen conclusie maar trekken, omdat mijn vragen waarschijnlijk nooit beantwoord zullen worden.
eerst maar eens kijken of het tussen ons wat beter kan worden, en dan kijken we wel verder. Misschien kom ik gaanderweg ook wel meer te weten. Het begint in februari.

Ik zie net dat het alweer bijna een heel jaar geleden is dat ik op mijn belgische, en alweer 7 maanden geleden is dat ik uberhaupt iets gepost heb op mn web-log.
Waarom tja? Misschien is wat ik wil zeggen wel niet zo belangrijk. Maar alsnog zijn er genoeg dingen die ik wil delen, en misschien is dit wel de makkelijkste manier.
Het afgelopen jaar is zo snel gegaan! Mijn obsessie voor D. Mijn eerste jaar Diergeneeskunde, mijn dieet, Christian <3 , nog een nieuwe liefde: Mijn eigen opvoedkonijn, Eindelijk te horen krijgen dat Divo is overleden, het nog een keertje proberen met diergeneeskunde, Jeff Dunham, 3JS en nog veel meer, maar wat ik miste en nog steeds mis zijn mn vriendinnen

Daarom zal ik wat vaker schrijven, zodat we op die manier nog een beetje op de hoogte blijven van wat elkaar bezig houdt, ook al zijn we vaak niet dicht bij elkaar. Ik wil, en zal, het niet laten verwateren. Niet zolang ik er wat aan kan doen.
 

Ik was alweer vergeten hoe raar de liefde eigenlijk wel niet is. Een 'simpele' chemische reactie, of toch meer dan dat?
Verliefdheid kan zo heftig zijn, overwelmend. Je bent vrolijk, opeens schijnt constant de zon en zit alles je mee. Ik weet nu hoe het kan zijn, hoe goed je, je kunt voelen bij iemand.
Ik ken je nog maar krap 6 weekjes, maar het voelt alsof ik je al veel langer ken. Ik weet bijna niks van je en toch heb ik het idee dat ik jóu ken. Ik voel me zo veilig bij je, vertrouw je. En hoewel dit gevoel nu nog veroorzaakt wordt denk ik zelfs dat ik van je zou kunnen houden. Als je naar me kijkt heb ik het gevoel dat je míj ziet, als ik praat weet ik dat je luistert en als je lacht weet ik dat je met me lacht en niet om me. Ik weet dat je me zal beschermen en dat je er voor me zal zijn. Maar dan vraag ik me wel eens af.. wie beschermt jou?

"I want to tell the whole wide world how I feel, but words cannot describe what I want to express."
1 ding is zeker: Verliefdheid doet rare dingen met je!

Woorden die ik al lang, tot zelfs heeeeel lang niet meer gezegd had, of niet durfde te zeggen. Mijn relatie (als ik het zo wel kan noemen..) met J. is nooit goed geweest, dit klinkt lullig maar het is wel zo. Het had na een half jaar al moeten eindigen. Nooit ben ik verliefd op hem geweest, en tuurlijk hebben we wel leuke dingen meegemaakt, maar eigenlijk was je helemaal niet goed voor me. Hoewel het me wel gevormd heeft sterk gemaakt, maar ook beschadigd, gekwetst.

Ik zag dit in toen ik Kevin tegenkwam, Charmant, knap, sexy en zo frans als het maar kon. Ik was gelijk verliefd op hem. En hij blijkbaar op mij. Hij nam me mee, liet me dingen zien en liet zien hoe het ook kon. Maar hierna  merkte ik toch dat het moeizaam ging. Ik vond jongens wel leuk, maar echt verliefd werd ik niet. Totdat ik R. tegenkwam. Even gooide ik al mijn angsten overboord en ging ervoor, denkend dat het goed zat. Maar nee hoor weer niet. Hierna heb ik wat jongens "gebruikt" om mezelf te 'helpen'. Natuurlijk hielp dit niks, of leek het te helpen waarna het probleem dubbel zo hard terugkwam. En zelfs als ik iemand leuk vond lukte het me niet. Overal zag ik redenen om het niet te doen, waarom het mis zou gaan. Ik duwde iedereen weg en trok een muur op. Mijn conclusie was dat ik niet verliefd genoeg was.. (ja of ik werd verliefd op de verkeerde.. 8-\)

Totdat jij ineens voor mijn deur stond. Jij had je weg al gevonden voordat ik uberhaupt mijn muur kon optrekken. En hoe hard ik ook mijn best deed om redenen te verzinnen om het niet te doen, het wilde niet komen. Behalve dat je niet bij mij hoorde, dat je niet voor mij gekomen was.
Maar hoe hard mijn hoofd ook zei dat ik bij je uit de buurt moest blijven, mijn lichaam en mijn hart wilde niet luisteren.

En hoewel dit misschien raar klinkt, het had zo moeten gebeuren. Er zijn teveel dingen die 'toevallig zijn'.

En nu is het dus sinds 2 weken (en 3 dagen) mijn vriendje. En je kunt je niet voorstellen hoe raar het voelt om dat te zeggen. "Ik heb een vriendje.." het moet nog steeds tot me doordringen. maar ik heb een vriendje, en ik ben er dolblij mee

Jeetje mina! Zo dat is eruit hoor. Wat gaat het goed met mij op het moment.. eigenlijk heb ik vrij weinig (oké niks) te klagen. Helemaal als ik mn oude blogjes lees ben ik heel blij met hoe het nu gaat

zo lees ik bijvoorbeeld mijn blogje: "Het grote veranderen"  :
* Afvallen – Ik ben sindsdien al 7,5 kilo afgevallen! (van 76 naar 68,5) Dus op dat gebied gaat het zeker goed
* Met mijn gevoelens voor R. dealen – Check. Ik heb hem verteld wat ik voor hem gevoeld heb, en hij heeft mij verteld hoe het zat en het is goed.
*Flirten – HELL YEAH, big check (a) Ik flirtte, en flirt als een gek. Geen enkele jongen is veilig voor mij.. heerlijk
* Jongens mee uitvragen.. ach dat valt een beetje onder het flirten en zelfvertrouwen..
Ik heb dan wel niet veel jongens mee uit gevraagd maar mn zelfvertrouwen is enorm vooruit gegaan. Ik let minder op wat andere mensen wel niet van me zullen denken, en zoals ik al zei flirt ik erop los in de kroeg.

En dan komen daar nog wat pluspuntjes bij.. Ik heb sinds kort een heel leuk vriendje :$ en mn vriendschappen worden beter, dieper. Ik ben helaas ook vrienden aan het verliezen, maar diegenen die ik niet kan missen laat ik nooit meer los.

het enige wat niet veranderd is, is Divo. Helaas is mijn mannetje er nog steeds niet meer, en zal hij ook nooit meer terug komen. Ik mis je nog dagelijks ventje.. Please wait for me?

Het is alweer een tijdje geleden dat ik serieus geblogd heb, had behalve frustraties weinig te melden. Maar er is de laatste tijd zoveel gebeurt in mijn leventje dat het wel weer tijd is voor mijn blogs.

Divo. Verloren.  Kwijt.  En toch weer thuis.
73 dagen ben jij weg geweest, verloren.  Je ging naar buiten om te plassen, Rambo zat je al op te wachten in de tuin. Anderhalf uur later was Rambo weer thuis, maar jij bleef weg.  Misschien had je wel een ander vriendje gevonden en was je de tijd vergeten. De bezorgdheid kwam ’s avonds pas. Als een braaf poesje was jij altijd maximaal half 11 thuis. Maar die avond niet.
Ik wist nog van niks.
’s avonds bleef mama op, luisterend, hopend dat jij ineens mauwend bij de achterdeur zou staan. Maar het werd ochtend en nog steeds was jij niet thuis. Die middag werd de bezorgdheid serieus, ernstig.  Jij was weg. De eerste keer sinds wij jou hadden. Affiches werden opgehangen, er werd naar je gezocht. En ik werd op de hoogte gesteld.

Shock. Dat is het eerste woord wat mij te binnen schiet wanneer ik eraan terug denk. Ik snapte het niet. Hoe kon jij nou weg zijn? Bezorgdheid, en hoop. Hoop dat je misschien gewoon ergens bij iemand binnen zat met dit vreselijke weer.

Kerstvakantie. Elke keer als ik op straat een kat zag, keek ik of jij het stiekem was. Overal keek ik naar binnen. Hopend dat ik jou daar voor het raam zou zien zitten. Bij elk mauwtje schrok ik op.
Ik weet nog goed dat ik ’s ochtends vroeg een keer uit het raam keek en Poezenvoetjes in de sneeuw zag, lopend tot aan het raam, dartelend, en weer terug de tuin uit. Mijn hart maakte gelijk een sprongetje van hoop. Misschien was je wel terug gekomen! Zonder nadenken stormde ik de tuin in begon als een gek te roepen, te schreeuwen. Totdat ik na 5 minuten dacht “als het Divo was, waarom is hij er nu dan niet meer?” Ik wilde deze gedachte wegdrukken, maar echt lukken wilde het niet.

De hele maand januari had ik examens. Er was geen dag dat ik niet aan je dacht, maar ik kon ook niet al te lang bij je stilstaan. In Februari kwam ik weer thuis, er het was stil in huis. Leeg zonder jou. Ondanks dat Zuki er was en, onze nieuwe aanwinst, Swift. Die ik al gauw Pretzel noemde. Hij is lief, en ik merkte dat het goed tussen ons klikte. Totdat ik me ineens bedacht dat ik hem probeerde te veranderen, in jou..

Na 2 maanden veranderde de hoop in wanhoop, we gingen er stiekem al vanuit dat we jou nooit meer zouden zien. Maar die onzekerheid..
Tot gisteren.

‘Cause I don’t know who I am, who I am without you
all I know is that I should.
and I don’t know if I can stand another hand upon you
all I know is that I should.

Waarom is het toch zo moeilijk? het zou toch niet zo moeilijk moeten zijn om over iemand heen te komen…